Ετικέτες

, ,

Έγραψα το κείμενο αυτό για το 43ο τεύχος (σ. 9) του περιοδικού Νήσος Κως του Ζαχαρία Κουζούκα.

Λίγες ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα . . .
Κοιτάζοντας τα λιγοστά φώτα της πόλης –παράδοξο φαινόμενο για τα δεδομένα των τελευταίων χρόνων- νιώθεις την παγωνιά του χειμώνα, όχι τόσο λόγῳ της χαμηλής θερμοκρασίας όσο λόγῳ της μικρής σε διάρκεια ημέρας, του συννεφιασμένου ουρανού, της δύσκολης οικονομικής κατάστασης . . .
Ο περιορισμένος στολισμός έχει και τα καλά του. Βοηθά να δούμε πίσω από τη βιτρίνα, να αναζητήσουμε την ουσία της εορτής ανεπηρέαστοι –όσο γίνεται- από την ισοπεδωτική εικόνα της φωτοπλημμύρας, των υπερβολικών και εν πολλοίς κακόγουστων οικιακών στολισμών μας, της ψευτοχλιδής που μας επιβάλουν τα καταστήματα, από όλα όσα είμαστε εκτεθειμένοι και, τελικά, εθισμένοι.
Ποιο είναι το προϊόν που το σύγχρονο marketing πουλάει με αφορμή τα Χριστούγεννα;
Ο Χριστός και η γέννησή του;
Ναι, αλλά ένας Χριστός προσαρμοσμένος στα δεδομένα της εποχής: Light, αδιάφορος, εύπεπτος και άχρωμος παρά τα χρώματα και τα λαμπάκια. Μια γέννηση αποσυνδεδεμένη από το σκοπό της.
Χριστός κομμένος και ραμμένος σε καταναλωτικά μέτρα, που -με λάθος τρόπους- νομίζουμε ότι θεραπεύει την αγωνιώδη αναζήτηση νοήματος στις μέρες μας.
Θα πείτε «γιατί τόση γκρίνια τέτοιες μέρες;»
Δεν είναι γκρίνια με ελαφριά καρδιά . . .
Είναι πόνος γιατί χάνουμε το στόχο μας.
Γιατί νομίζουμε ότι γιορτάζουμε, ενώ η γεύση των «εορτών» αφήνει μόνο πίκρα, εδραιώνει τη βεβαιότητα της μοναξιάς και βαθαίνει την αίσθηση του αποχωρισμού από τον διπλανό μας.
Γιατί οικοδομούμε σε σαθρή, ασταθή και αβέβαιη βάση που σήμερα υπάρχει μα αύριο θα έχει χαθεί.
Γιατί λατρεύουμε την κτίση αντί για τον Κτίστη, γιατί συνδυάζουμε και εξαρτούμε την ευτυχία μας με ό,τι φθείρεται, ό,τι χάνεται, ό,τι ξεθωριάζει, ό,τι ξεβάφει και σβήνει.
Γιατί αφήνουμε έξω από τους στόχους μας το ουσιώδες, το αληθινό, το αυθεντικό, το ακατάλυτο.
Πού βρίσκεται συνεπώς το νόημα των γιορτινών ημερών;
Στην ανταλλαγή δώρων, στις στολισμένες βιτρίνες, στο γιορτινό τραπέζι, στα διαφορετικά γλυκά, στις οικογενειακές στιγμές, στα ρεβεγιόν, στους λαμπερούς δρόμους, στα χριστουγεννιάτικα δέντρα;
Αναμφίβολα και σε αυτά, καθώς η πραγματική εορταστική διάθεση δεν στερεί από τον άνθρωπο καμία υγιή πτυχή της καθημερινότητας. Μας συνεπαίρνει, μας ξεσηκώνει.
Βρίσκεται, όμως, μόνο σε αυτά;
Μήπως το πραγματικό μήνυμα είναι κάτι, κάπου, κάπως διαφορετικό;
Τί ήλθε να κάνει ο Θεός στη γη μας;
Να μας προσφέρει μία χειμωνιάτικη ανάπαυλα; Να δώσει την ευκαιρία για οικογενειακές στιγμές δίπλα στο δέντρο; Να σκορπίσει τα παιδιά στους δρόμους να κυνηγούν το ευρώ για τον «κόπο» τους να πουν τα «τρίγωνα κάλαντα»; Να αυξήσει το τζίρο των εμπόρων; Να προσφέρει την ευκαιρία για ηθικοπλαστικά κηρύγματα;
Μάλλον όχι!christougenna1
Ήλθε για κάτι άλλο. Ήλθε για να νικήσει τη φθορά. Ήλθε για να αναπλάσει την αμαυρωμένη φύση του Αδάμ και να την επαναφέρει στο αρχικό κάλλος της. Ήλθε για να επανορθώσει το σφάλμα του ανθρώπου. Ήλθε για να μας ξαναβάλει στον Παράδεισο. Ήλθε για να μας κάνει να αγαπήσουμε πάλι τον πλησίον μας. Ήλθε για να μας κάνει κληρονόμους της Βασιλείας Του. Ήλθε για να καθαρίσει τη φύση μας από την αμαρτία. Ήλθε για να μας υψώσει και να μας τοποθετήσει πλάι Του. Ήλθε γιατί δεν ήθελε να είμαστε θύματα κανενός και πολύ περισσότερο του διαβόλου. Ήλθε γιατί μας αγάπησε πολύ, με μια αγάπη που ξεπερνά κάθε εμπόδιο.
Πόσο μεγάλο, αλήθεια, χάσμα υπάρχει ανάμεσα στην αντίληψη που έχει επικρατήσει, ακόμη και σε θρησκευτικούς κύκλους, για το μήνυμα των Χριστουγέννων και σε αυτή που εκφράζει η Εκκλησία με την διδασκαλία της για την εορτή!
Τα Χριστούγεννα διαφημίζονται και παρουσιάζονται ως η γιορτή της αγάπης.
Πράγματι, αυτό είναι. Ποιας αγάπης όμως;
Της αγάπης που εκφράζεται με δώρα, ευχές, τραγουδάκια και έλατα στολισμένα;
Σαφώς όχι!
Είναι η γιορτή της αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο, ο οποίος για να ενεργοποιήσει αυτή την αγάπη από Πλάστης έγινε πλάσμα, από Θεός έγινε άνθρωπος, από Δημιουργός έγινε δημιούργημα.
Ελάτε στη θέση του και σκεφτείτε: ποιος από εμάς θα το έκανε;
Ποιος από εμάς θα ταπεινωνόταν μέχρι θανάτου για να στηρίξει, να ανορθώσει, να σώσει το δημιούργημά του;
Κι εμείς, πώς στεκόμαστε απέναντι σε αυτή την αγάπη; Πώς τη βάζουμε στη ζωή μας;
Την απάντηση ας τη βρει ο καθένας μας . . .
Καλά Χριστούγεννα με νόημα και ουσία!