Ετικέτες

, , , ,

Ο Χριστός κατά την παρουσία του στη γη εναντιώθηκε σε πολλές κοινωνικές σκληρύνσεις και ήλθε συχνότατα σε σύγκρουση με την επικρατούσα κοινωνική και οικογενειακή ηθική, καθώς και με τον τρόπο που το θρησκευτικό και κοινωνικό κατεστημένο της εποχής του αντιμετώπιζε τις σχέσεις των ανθρώπων.

Τα παραδείγματα πολλά. Δεν δίσταζε να μιλά δημοσίως, ακόμη και σε γυναίκες αμφίβολης ηθικής, προστάτευσε από το λιθοβολισμό ακόμη και αυτή που με τη στάση της γκρέμισε την οικογενειακή αγάπη, δεχόταν τη μετάνοια γνωστών αμαρτωλών, που ακόμη και ένα άγγιγμά τους θα προκαλούσε ρίγη αηδίας στους ευσεβείς της εποχής Του, οι οποίοι θα τίναζαν τα ρούχα τους για να τα καθαρίσουν από το μίασμα, θεράπευε κατά το Σάββατο, ακόμη και αλλοεθνείς και άλλα.

Γιατί το έκανε;

Ποιος ο σκοπός Του;

Διαβάζοντας όλες αυτές τις διηγήσεις εύκολα διαπιστώνουμε ότι σε καμία από τις περιπτώσεις δεν παραβλέπει ούτε δικαιώνει την αμαρτία. Αντιθέτως, είναι πάντοτε ξεκάθαρα απέναντί της. Η αμαρτία διαστρέφει τις ανθρώπινες σχέσεις και αλλοιώνει τον άνθρωπο, χωρίς να του αφήνει άλλη ουσιαστική διέξοδο από τη μετάνοια. Με τη στάση Του, όμως, ο Χριστός δείχνει πόσο βαθειά σέβεται και αγαπά όλους, χωρίς να διακρίνει ανάμεσα σε καθαρούς (οι οποίοι ζουν τυφλωμένοι από την καθαρότητα της υποτιθέμενης αναμαρτησίας τους) και αμαρτωλούς. Το πρόβλημα για το Χριστό παραμένει η αμαρτία και όχι ο αμαρτωλός. Ακόμη και ο χειρότερος αμαρτωλός, εγκληματίας, είναι αμαυρωμένη, ταλαιπωρημένη, εικόνα του Θεού και ως τέτοια αντιμετωπίζεται και από την Εκκλησία.

 

Στην εποχή μας δείχνουμε, και ορθά πράττουμε, μία ιδιαίτερη ευαισθησία για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ισχύουν όμως αυτά για όλους; Προφανώς όχι, καθώς ο νόμος παρεμβαίνει «διορθωτικά» σε κάποιες περιπτώσεις.

Εδώ και λίγες μέρες, μέσα στο χορό προεκλογικών και μετεκλογικών ανακοινώσεων, αντεγκλήσεων και «προσταγών», εμφανίζονται σε όλες τις μορφές του τύπου ειδήσεις που αφορούν κάποιες γυναίκες, οι οποίες μετά από τους σχετικούς ελέγχους αποδείχθηκε ότι ήταν φορείς του AIDS. Φυσικά, το ενδιαφέρον δεν στρέφεται προς αυτές, αλλές στις σχέσεις των «νομοταγών» πολιτών μαζί τους. Η καταπάτηση της ιδιωτικότητάς τους γίνεται για την προστασία του κοινωνικού συνόλου. Γι’ αυτό δημοσιεύθηκαν οι φωτογραφίες τους στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. Η ασθένειά τους γίνεται είδηση, τα ταλαιπωρημένα προσωπά τους θέαμα.

 

Πόσο διαφορετική η στάση του Χριστού! Με πόσο σεβασμό αντιμετώπισε κάθε αμαρτωλό, με πόση διάκριση προσπαθούσε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα και να θεραπεύσει, όχι μόνο το σώμα, αλλά και την ψυχή, ώστε να επαναφέρει τον κάθε άνθρωπο στην μακαριότητα του Παραδείσου.

Βέβαια, ήταν σκληρός με κάποιους! Με ποιους; Με αυτούς οι οποίοι αμετανόητοι και σκληρόκαρδοι δικαίωναν τους εαυτούς τους και έδειχναν με αποστροφή τους προς τους αμαρτωλούς που τους περιέβαλαν. Ήταν σκληρός με αυτούς που αυτοδιορίζονταν προστάτες της ηθικής και του νόμου.

 

Στην περίπτωση των οροθετικών γυναικών τι στάση θα τηρούσε άραγε; Θα ανεχόταν τη δημόσια διαπόμπευσή τους για να σωθούν οι «πελάτες» τους ή θα έπαιρνε ξανά το φραγγέλιο για να καθαρίσει λίγη ακόμη υποκρισία; Θα φώναζε και πάλι «οἱ τελῶναι καὶ αἱ πόρναι προάγουσιν ὑμᾶς εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Ματθαίου 21:31) ή θα συναινούσε με τη στάση του νόμου, των μέσων και των πολλών απέναντι στο δημιούργημά Του;

 

Το πρόβλημα λύνεται άραγε με τη δημοσιοποίηση των φωτογραφιών και τη φυλάκιση; Που είναι ο σεβασμός μας απέναντι στον κάθε συνάνθρωπό μας; Γιατί μερικές φορές είμαστε περισσότερο ευαίσθητοι απέναντι στα ζώα από ότι στον άνθρωπο; Γιατί δεν βλέπουμε τον έτερο ως εικόνα του Θεού, αλλά τον κρίνουμε με άλλα κριτήρια;

Γιατί δεν ακολουθούμε το δρόμο του Χριστού, ο οποίος στηλίτευε την αμαρτία, αλλά ταυτόχρονα, με λεπτότητα, σκέπαζε με την αγάπη Του τον αμαρτωλό; Γιατί ακολουθούμε περισσότερο τον επηρμένο δρόμο των Φαρισαίων που έδειχναν με το δάχτυλο όποιον δεν τηρούσε το νόμο;

 

Τόσο δύσκολο είναι, τέλος πάντων, να προτάσσουμε την αγάπη έναντι της εγωϊστικής ικανοποίησης των παθών και των αδυναμιών μας;

Advertisements