Πρόσφατα διάβασα μία συνοπτική αλλά ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα βιογραφία του μακαριστού π. Ιακώβου Τσαλίκη, ενός από τους πιο σοφούς, χαριτωμένους με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, ανθρώπου της εποχής μας.

Η βιογραφία γράφτηκε λίγο μετά την οσιακή κοίμηση του π. Ιακώβου από τον αείμνηστο πλέον καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών Στυλιανό Παπαδόπουλο. Ο συγγραφέας με τη συγγραφική του δεινότητα κατορθώνει να παρουσιάσει με ξεκάθαρο τρόπο την ανυποχώρητη αγωνιστικότητα του γέροντα Ιακώβου.

 

Από μικρό παιδί έμαθε να πιέζει τον εαυτό του και να αγωνίζεται διαρκώς. Η ζωή του ήταν δύσκολη, προσφυγιά, στερήσεις ορφάνια, οικογενειακές υποχρεώσεις, αδυναμία μόρφωσης, αγώνας για την επιβίωση. Ήταν στιγμές που δεν είχε τη δυνατότητα να αγοράσει ούτε παπούτσια ούτε τα στοχειώδη για την επιβίωσή του. Η ζωή, θα λέγαμε, ενίσχυε με τις δυσκολίες της το ασκητικό του φρόνημα.

Στην ηλικία των 32 ετών, αφού εκπλήρωσε τις ποικίλες υποχρεώσεις που τον κρατούσαν μέχρι τότε στον κόσμο, αποσύρθηκε στην Ιερά Μονή Οσίου Δαβίδ του Γέροντος. Βρήκε το μοναστήρι σε οικτρή κατάσταση. Οι τρεις μοναχοί που ζούσαν σε αυτή δεν ήταν ομόγνωμοι. Μόνο ο ένας ακολουθούσε μοναχικό πρόγραμμα. Οι άλλοι δύο είχαν χάσει τον πνευματικό τους δρόμο και περνούσαν τον καιρό τους συγχρωτιζόμενοι με τους βοσκούς της περιοχής, στους οποίους είχαν μάλιστα επιτρέψει να χρησιμοποιούν το ισόγειο της Μονής ως κατάλυμμα για τα ζώα τους.

Τα προβλήματα και οι δυσκολίες που αντιμετώπισε σε αυτή την πρώτη περίοδο της μοναστικής του ζωής ήταν μεγάλα. Η ιδιαιτερότητά τους μάλιστα, καθώς τα προκαλούσαν οι δύο συμμοναστές του, βάρυναν ιδιαίτερα τον αγώνα του και λειτουργούσαν ως ένας συνεχής, καθημερινός πειρασμός.

Όταν έφυγαν αυτοί οι πατέρες από τη ζωή σειρά είχαν τα προβλήματα υγιείας που έκαναν την ήδη επισφαλή υγιεία του ακόμη πιο επισφαλή. Προβλήματα έντονης φλεβίτιδας στα πόδια έκαναν την παραμικρή μετακίνησή του βασανιστική. Προβλήματα καρδιακής ανεπάρκειας έκαναν την ίδια του την επιβίωση αβέβαιη. Οι πόνοι, η εξάντληση, η αδυναμία από τη νηστεία και την αδιάκοπη αγρυπνία θα είχαν κάνει τον καθένα από εμάς να δειλιάσει. Εκείνος όμως ήταν ανυποχώρητος. Αταλάντευτος και ασυμβίβαστος αγωνιστής.

Σε κάθε περίοδο της ζωής του αντιμετώπισε πλήθος προβλημάτων, τα οποία δεν τον έκαναν να καμφθεί, αλλά αντιθέτως ενίσχυαν τη θέλησή του και τον δυνάμωναν. Σε κάθε περίοδο της ζωής του κατόρθωνε να κάνει την υπέρβαση των αδυναμιών του και πορεύεται μπροστά, χωρίς να πτοείται και χωρίς να δειλιάζει από αυτές.

Αν και ο τρόπος της ζωής του ήταν διαμετρικά αντίθετος από αυτόν του ασώτου της κυριακάτικης παραβολής δεν μπορούμε παρά να εντοπίσουμε ένα σημαντικό κοινό σημείο: και οι δύο κατόρθωσαν να κάνουν την υπέρβαση που τους οδήγησε στη μετάνοια και στη σωτηρία.

Πόσο δύσκολο θα ήταν για το νέο της παραβολής να αφήσει το δρόμο που είχε πάρει και να στραφεί ικέτης προς την πατρική εστία!

Πόσο δύσκολο θα ήταν για τον π. Ιάκωβο να αντιμετωπίσει το πλήθος των προβλημάτων που συναντούσε σε κάθε βήμα του.

Παρόλα αυτά και οι δύο επέτυχαν το σκοπό τους. Βρήκαν το δρόμο τους. Αγκάλιασαν τη σωτηρία.

Γράφοντας τα παραπάνω το μυαλό μας έρχεται στα σύγχρονα βάσανα της πατρίδα μας. Προβλήματα και αδιέξοδα όπου κι αν στραφούμε. Η βοήθεια ουσιαστικά ανύπαρκτη. Η εκμετάλλευση παρούσα. Το αδιέξοδο προ των πυλών.

Τι κάνουμε;

Μάλλον ήλθε και για εμάς η ώρα της προσωπικής μας υπέρβασης. Μάλλον πρέπει να πάρουμε γενναίες αποφάσεις για το μέλλον μας. Μάλλον πρέπει να αλλάξουμε τις συνήθειές μας. Η κάθε αλλαγή από το εύκολο στο δύσκολο είναι κάθε άλλο παρά επιθυμητή. Πρέπει όμως να παλέψουμε, να αγωνιστούμε ο καθένας να ξεπεράσει τον (κακό ;;) εαυτό του. Να κερδίσει νίκες ενάντια στις αδυναμίες του.

Μόνο τότε μπορούμε να ελπίζουμε. Διαφορετικά, ακόμη και αν ξεφύγουμε τώρα την καταστροφή, σύντομα θα βρεθούμε στην ίδια ή ακόμη και σε δυσχερέστερη θέση.

Αγώνας, λοιπόν, ενάντια στον κακό εαυτό μας και προσπάθεια να ξεπεράσουμε, να υπερβούμε τις αδυναμίες μας.

Καλό υπόλοιπο Τριώδιο!

Advertisements