Ετικέτες

, , , ,

Πριν από λίγες ημέρες διαβάσαμε μία ακόμη είδηση για τοποθέτηση εκρηκτικών μηχανισμών έξω από ναούς στη Νιγηρία, οι οποίοι προκάλεσαν σχεδόν 30 νεκρούς και πλήθος τρσυματιών. Τα θύματα ηταν Χριστιανοί οι οποίοι είχαν συγκεντρωθεί στους ναούς για τη χριστουγεννιάτικη Θεία Λειτουργία. Οι θύτες μία ισλαμική οργάνωση που προσπαθεί να επιβάλλει τον ισλαμικό νόμο.

Είναι τραγική η διαπίστωση ότι η έλευση του Χριστού στη γη και η παρουσία Του μέχρι και σήμερα συνοδεύεται από το μίσος των διωκτών Του. Το πρόβλημα στη Νιγηρία δεν είναι οι χριστιανοί, αλλά ο Χριστός, ο οποίος πάντοτε πολεμήθηκε με μίσος και πάθος, αλλά πάντοτε στο τέλος νικούσε.

Πρώτος ο οποίος τον εδίωξε, χωρίς να τον βλάψει, ήταν ο γηραιός βασιλιάς των Ιουδαίων, ο Ιδουμαίος στην καταγωγή, Ηρώδης. Πρόκειται για μία ιστορική μορφή με πολλές ικανότητες, μεγάλη ευστροφία, αλλά ταυτόχρονα και απίστευτη σκληρότητα και κακία. Οι ιστορικοί της εποχής σημειώνουν ότι το πέρασμά του από τη ζωή σημαδεύτηκε από εκατόμβες θυμάτων, ανάμεσά τους κάποιων από τις δέκα συζύγους του και παιδιών του. Μάλιστα, τα δύο τελευταία, τα σκότωσε λίγο πριν το θάνατό του για να μη του πάρουν το θρόνο. Μαρτυρείται δε ότι είχε διατάξει τη φρουρά του να συλλάβει και να περιορίσει στον Ιππόδρομο 800 επιφανείς Ιουδαίους με την εντολή να τους εκτελέσουν τη στιγμή του θανάτου του για να «κλάψει κάποιος όταν πέθαινε».

Με αυτά τα συγκλονιστικά περιστατικά να μονοπολούν το ενδιαφέρον των ιστορικών της εποχής δεν είναι παράδοξο το ότι δεν αναφέρεται από τους εξωβιβλικούς συγγραφείς ένα από τα φρικτώτερα εγκλήματά του: αυτό της σφαγής των νηπίων γύρω από τη Βηθλεέμ.

Η ιστορία καταγράφεται στο δεύτερο κεφάλαιο του ευαγγελιστή Ματθαίου και είναι γνωστή. Μόλις ο βασιλιάς ένιωσε ότι  παγίδα που έστησε στο «παιδίον» μέσῳ των μάγων απέτυχε, χρησιμοποίησε τη δική του, πιο σίγουρη μέθοδο: θανάτωση όλων των παιδιών της περιοχής, ώστε ανάμεσά τους να είναι και αυτό που τον ενδιέφερε («που να ψάχνουμε τώρα . . .» θα σκέφθηκε!). Η σφαγή ολοκληρώνεται, ο στόχος όμως δεν επιτυγχάνεται!

» Ἄλλαι αἱ βουλαὶ ἀνθρώπων, ἄλλα δὲ Θεὸς κελεύει».

Η θεία χάρις σώζει το παιδίον και αυτό μεγαλώνει μακριά από τους «ζητούντας την ψυχή του».

Η γέννηση, λοιπόν του Κυρίου σημαδεύτηκε με ένα αποτρόπαιο και παράλογο έγκλημα. Πλήθος νηπίων θυσιάζονται στο βωμό του ανθρώπινου εγωϊσμού. Στον ίδιο βωμό σε λίγα χρόνια θυσιάστηκε και «ὁ τεχθείς βασιλεύς». Στον ίδιο βωμό του μίσους και της κακίας θυσιάστηκαν και εφέτος οι χριστιανοί της Νιγηρίας. Τελικά όμως ποιος νικά; Τελικά ποιος «κατευθύνει» την ιστορία;

Ο κυρίαρχος του μίσους διάβολος ή ο Κύριος της αγάπης Χριστός;

Αν και σε μια πρώτη σκέψη κοιτάζοντας τον πόνο και τη θλίψη που επικρατεί γύρω μας μπορεί να πούμε ο πρώτος, στην πραγματικότητα, αυτός που μεταμορφώνει και αγιάζει την κτίση και την ανθρώπινη ιστορία είναι ο Χριστός.

Αυτός αποτελεί την ελπίδα μας και το καταφύγιο όλων των διωγμένων και βασανισμένων στο όνομά Του.

Η γέννησή Του, λοιπόν, παρά το ότι και τότε και τώρα συνοδεύτηκε από πόνο και αίμα, ήταν, είναι και θα είναι η αποκορύφωση της θεϊκής αγάπης και φιλανθρωπίας προς το πλάσμα Του.

ΚΑΙ για το λόγο αυτό, λοιπόν, έχουμε «υποχρέωση» να προσεγγίζουμε τα Χριστούγεννα πνευματικά και ουσιαστικά και όχι κοσμικά και επιφανειακά.

Χριστός ἐτέχθη!

Αυτό το αναντίρητο ιστορικό γεγονός αλλάζει, εξαγιάζει και φωτίζει τον κόσμο μας.

Χρόνια πολλά!

Advertisements